जामनेर प्रतिनीधी –
जामनेर तालुक्यातील राजकारण हे नेहमीच विकास, जनसेवा आणि संघटनबांधणी या तीन स्तंभांवर उभे राहिले आहे. या प्रवासात मा.मंत्री गिरीषभाऊ महाजन हे नाव म्हणजे लोकांच्या विश्वासाचे प्रतीक, संघटनेचे बळ आणि कार्यकर्त्यांच्या मनाचा धागा. पण आज या भक्कम पाया भोवती अस्वस्थतेचे सावट पसरलेले दिसत आहे. कारण — आयाराम संस्कृती.
अलीकडच्या काही महिन्यांमध्ये तालुक्यात काही नवीन चेहरे पक्षात दाखल झाले. “आम्ही आल्यावर इतक्या मतांनी विजय निश्चित”, “जनता आमच्यासोबत आहे”, “आम्ही विजयाचे हत्यार ठरू” — अशा गाजावाजासह आलेले हे तथाकथित आयाराम आज स्वतःच प्रश्नचिन्हांच्या भोवऱ्यात अडकले आहेत. कारण वास्तव हे स्पष्ट सांगते — ज्या मतांनी विजयाचे दावे केले गेले, त्यात ना मतांची भर पडली, ना विरोधकांचे डिपॉझिट जप्त झाले. उलट, संघटनेच्या जुन्या गाठी सुटू लागल्या आणि कार्यकर्त्यांचा आत्मविश्वास डळमळू लागला.
कार्यकर्त्यांचा रोष वाढतोय – मा.मंत्री गिरीषभाऊ महाजन यांच्या राजकीय कारकिर्दीत असंख्य कार्यकर्ते असे आहेत जे दिवस-रात्र पक्षासाठी, जनतेसाठी झटले. कुणी पावसात प्रचार केला, कुणी दुष्काळात जनतेसाठी पाणी मिळवले, तर कुणी विरोधकांच्या डावाला छेद दिला. हेच कार्यकर्ते आज बाजूला सारले जात आहेत, आणि बाहेरून येणाऱ्यांना विशेष सन्मान, सभांमध्ये पुढील रांगेत स्थान, तर जुन्यांना मागे ठेवले जाते — अशी कटु भावना जनतेत वाढू लागली आहे.
“गिरीषभाऊंना भेटायला गेलो तरी भेटू देत नाहीत. मध्येच काही लोक येऊन थांबवतात, संभाषणात अडथळा आणतात. हे कोणाच्या सांगण्यावर होत आहे?” — असे प्रश्न अनेक जूने निष्ठावंत कार्यकर्ते शांतपणे विचारताना दिसतात. गिरीषभाऊ आणि जनतेची नाळ तोडण्याचा प्रयत्न सुरू नाही ना? असा संशय सध्या प्रत्येक गिरीषभाऊ समर्थकाच्या मनात आहे.
‘घरातील भिंत कमजोर असली की घरच कोसळते’
राजकारणात अशी म्हण आहे — “घरातील भिंत कमजोर असली की घर कोसळायला वेळ लागत नाही.” आत येऊनच सुरुंग लावण्याचा प्रयत्न काही जण करत आहेत का, असा चर्चेचा सूर तालुक्यात उमटतो आहे. लोकांच्या भावना या घराच्या पायाभूत दगडासारख्या असतात — त्यांना दुर्लक्षित केल्यास इमारत डळमळते.
मा.मंत्री गिरीषभाऊ महाजन यांनी जामनेर तालुक्याला गेल्या अनेक दशकांत विकासाचा नवा चेहरा दिला. शिक्षण, आरोग्य, शेती, पायाभूत सुविधा — प्रत्येक क्षेत्रात त्यांचे योगदान अविस्मरणीय आहे. पण आज जे निष्ठावंत कार्यकर्ते या वाटचालीचे साक्षीदार आहेत, तेच उपेक्षित होत असतील, तर ते फक्त व्यक्तीगत नाही — संघटनात्मक हानी ठरते.
स्वार्थासाठी येणाऱ्यांचा खेळ
राजकारणात येणारे आणि जाणारे हे नवीन नाही. पण स्वार्थासाठी आलेल्या ‘आयाराम’ लोकांनी पक्षाची शिस्त, संघटनात्मक तत्त्वे आणि जुन्या कार्यकर्त्यांचा सन्मान जर डावलला, तर ते गिरीषभाऊंच्या परंपरेला शोभणारे नाही.
“आपला उल्लू सरळ करण्यासाठी काही लोक आज कार्यकर्त्यांच्या भावना तुडवत आहेत,” अशी टीका सध्या चहाच्या टपऱ्यांपासून ग्रामसभेपर्यंत चर्चेत आहे.
जनतेचा सवाल : ‘आयारामांमुळे पक्षाला खरंच फायदा झाला का?’
सामान्य जनता आज प्रामाणिक प्रश्न विचारते — “आयाराम पक्षात आले, पण त्याचा खरा फायदा कोणाला झाला?”
जर त्या आगमनामुळे खरोखर पक्षशक्ती वाढली असती, तर विरोधकांचे डिपॉझिट जप्त व्हायला हवे होते. पण तसे काही घडले नाही. उलट जनतेत संभ्रम, कार्यकर्त्यांमध्ये नाराजी आणि संघटनेत अंतर्गत ओढाताण वाढली.
संघटन वाचवा – कार्यकर्ते जपा
मा.मंत्री गिरीषभाऊ महाजन हे जनतेच्या मनात ‘विकासपुरुष’ म्हणून ओळखले जातात. त्यांच्या कार्यकर्त्यांचा गाभा हाच त्यांच्या यशाचा पाया आहे. तो पाया जर आयारामांच्या राजकारणाने खचवला, तर त्याचा तोटा केवळ एका व्यक्तीला नव्हे, तर संपूर्ण जामनेर तालुक्याला होईल.
म्हणूनच आज कार्यकर्त्यांची एकच मागणी —
“जुने निष्ठावंत कार्यकर्तेच पक्षाचे खरे बळ आहेत. त्यांना विसरू नका, त्यांना जपा — कारण याच हातांनी झेंडा उभा ठेवला आहे.”
निष्कर्ष:
आयाराम संस्कृती ही क्षणिक फायद्याची, पण दीर्घकालीन तोट्याची असते. गिरीषभाऊंसारख्या जननेत्याच्या कार्याला खरे योगदान देणारे हेच कार्यकर्ते — त्यांचे मन सांभाळणे, त्यांचा सन्मान राखणे हेच संघटनेच्या स्थैर्याचे खरे लक्षण आहे.
